သံသရာတည္းဟူေသာ ၀ဲၾသဃေရအယဥ္မွ
ထြက္ေျမာက္၍ နိဗၺာန္သို႔ ေရာက္လိုေသာ
ရဟန္းရွင္လူအေပါင္းတို႔သည္ အလံုးစံုေသာ
အကုသုိလ္တရားတို႔ကို ပယ္ရွား လြင့္ပါး၍
ကုသုိလ္တရားပြားမ်ား ဖြံ႕ၿဖိဳးေအာင္ သမထ
၀ိပႆနာ ႏွစ္ျဖာေသာ ကမၼ႒ာန္းကို စီးျဖန္း
ပြားမ်ား အားထုတ္ကုန္ရာသည္။
သမထကမၼ႒ာန္း ၀ိပႆနာကမၼ႒ာန္းအလုပ္
ကို အားထုတ္ပြားမ်ားလွ်င္ပင္ တစ္ခ်က္ခုတ္
ႏွစ္ခ်က္ျပတ္ ဆိုဘိသကဲ့သုိ႔ အားထုတ္ ပြား
မ်ားအခိုက္အတြင္းမွာ အကုသုိလ္တရားမ်ား
ကို ပယ္ရွားရာေရာက္၏၊ ကုသုိလ္တရားကို
ပြားမ်ားရာေရာက္၏။
ထိုသုိ႔ပယ္ရွားပြားမ်ားရာတြင္လည္း သမထ
သည္ တဒဂၤပဟာန္၊ ၀ိကၡမၻနပဟာန္အားျဖင့္
သာ အကုသုိလ္ကို ပယ္ႏိုင္၏။ ၀ိပႆနာ
သည္ကားတဒဂၤပဟာန္အားျဖင့္လည္းေကာင္း
၀ိကၡမၻနပဟာန္အားျဖင့္လည္းေကာင္းသမုေစၧဒ
ပဟာန္အားျဖင့္လည္းေကာင္း ပယ္ႏုိင္၏။
ထို႔ေၾကာင့္ ယခုဘ၀၌ေသာ္လည္းေကာင္း
ေနာက္ဘ၀ေသာ္လည္းေကာင္း သည့္ေနာက္
ဘ၀ေသာ္လည္းေကာင္း နိဗၺာန္သို႔လ်င္ျမန္စြာ
ေရာက္လိုေသာသူတို႔သည္၀ိပႆနာကမၼ႒ာန္း
အလုပ္ကို အားထုတ္ႀကိဳးစား ပြားမ်ားၾကရမည္။
ပဟာန္ သံုးပါး၏ အထူးကား မ်က္စိတစ္မွိတ္
လွ်ပ္တစ္ျပတ္မွ် ပယ္မႈသည္ တဒဂၤပဟာန္မည္
၏။ တစ္နာရီ၊တစ္ရက္၊တစ္လ၊တစ္ႏွစ္၊တစ္ဘ၀
မွ်ပယ္မႈသည္၀ိကၡမၻနပဟာန္မည္၏။ ကိေလသာ
တို႔ကို အဆင့္ဆင့္အၾကြင္းမရွိ အျမစ္ပါျပဳတ္၍
အငုတ္မက်န္ ေနာက္တစ္ဖန္အသစ္ တစ္ခါမွ်
မျဖစ္ေအာင္ပယ္မႈသည္ သမုေစၧဒပဟာန္မည္၏။
တစ္နည္းလည္း ကာမာ၀စရပဟာန္၊ မဟဂၢဳတ္
ပဟာန္၊ ေလာကုတၱရာပဟာန္ဟူ၍ ခြဲသင့္ေသး
၏။ ကာမာ၀စရကုသုိလ္ျဖင့္ပယ္မႈသည္ တဒဂၤ
ပဟာန္သာ မည္၏။ မဟဂၢဳတ္ကုသုိလ္ျဖင့္ပယ္
မႈသည္ တဒဂၤ၀ိကၡမၻနပဟာန္သာမည္၏။ ေလာ
ကုတၱရာကုသုိလ္ျဖင့္ပယ္မႈသည္ တဒဂၤ၊ ၀ိကၡမၻန
သမုေစၧဒ ပဟာန္သံုးပါးလံုးျဖင့္ ပယ္သည္မည္
၏။
တစ္နည္း သီလကုသုိလ္ျဖင့္ တဒဂၤ၊ သီလ
သမာဓိကုသုိလ္ႏွစ္ပါးျဖင့္ တဒဂၤ၊ ၀ိကၡမၻန။ သီလ
သမာဓိ ပညာသံုးပါးျဖင့္ ပယ္မႈသည္ တဒဂၤ ၀ိကၡ
မၻန သမုေစၧဒအားျဖင့္ ပယ္သည္ျမည္၏။
ကာမာ၀စရပဟာန္၊ မဟဂၢဳတ္ပဟာန္တို႔သည္
ျဖစ္လြယ္ ပ်က္လြယ္သာ ပဟာန္တို႔တည္း။
ထို႔ေၾကာင့္ အနမတဂၢ အစမထင္ သံသရာဘ၀
အစဥ္က ခင္မင္ႏွစ္သက္ စံုမက္ျမတ္ႏုိး ကိုးစား
အားထားကာ ဒါနမႈ၊ သီလမႈ၊ သမထ ဘာ၀နာမႈ
တို႔ကို အဖန္ဖန္ျပဳခဲ့ၾက၊ အားထုတ္ခဲ့ၾကေသာ္
လည္း အတည္တက်ခ်မ္းသာခြင့္မရႏုိင္ၾက။
ဥပမာကား ေက်ာက္ခဲ ေျမခဲတို႔ကို အထက္
ေကာင္းကင္သို႔ လႊတ္ပစ္လုိက္ေသာအခါ ၄င္း
ေက်ာက္ခဲေျမခဲတို႔သည္ လူတို႔၏လံု႔လပေယာဂ
မႈတို႔ေၾကာင့္သာ အထက္သို႔တက္ရ၏။ ပေယာ
ဂမႈကုန္လွ်င္ ေျမသို႔က်၍ အၿမဲတည္ေနရ၏။
ထို႔အတူ ကာမ မဟဂၢဳတ္ပဟာန္တို႔၏ အစြမ္း
ေၾကာင့္ လူ႔ဘ၀ နတ္ဘ၀ ျဗဟၼာဘ၀ကိုရၾကေလ
သည္။ ၄င္း ပဟာန္တို႔၏ အစြမ္းတည္းဟူေသာ
ကုသုိလ္ကံ ကုန္ခဲ့လို႔ရွိလွ်င္ ၄င္းလူ႔ဘ၀ နတ္ဘ၀
ျဗဟၼာဘ၀ကေရြ႕ေလ်ာ၍ အပါယ္ဘ၀သို႔သာလ်င္
ျမန္စြာေရာက္ၾကရ၍ေနာင္တစ္ဖန္ လူစားနတ္စား
ျဗဟၼာစား ျပန္၍မျဖစ္ႏုိင္ဘဲ အပါယ္ဘံု၌သာအျမဲ
ေနၾကရ၏။ အစားျပန္၍ျဖစ္သူကား အလြန္နည္း
ပါးလွ၏။ ထို႔ေၾကာင့္ လူသံုးပါးတို႔၏ မကိုဋ္ သံုး
တိုက္လံုးမွန္ကူ သယမၻဴအစစ္ျဖစ္ေတာ္မူေသာ
ျမတ္စြာဘုရားကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးက လက္သည္း
ဖ်ားေပၚ၌ ေျမမႈန္႔ကို တင္ေတာ္မူၿပီးလွ်င္ တပည့္
သာ၀က ရဟန္းတို႔အားေဟာၾကားေတာ္မူသည္
မွာ
ခ်စ္သားရဟန္းတို႔ ငါဘုရား၏လက္သည္းေတာ္
ဖ်ား၀ယ္အနည္းငယ္တင္ထားအပ္ေသာ္ ဤေျမ
မႈန္႔ကေလးႏွင့္ႏွစ္သိန္းေလးေသာင္းအထုရွိေသာ
ဤမဟာပထ၀ီေျမႀကီးသည္ အဘယ္ေျမကသာ
၍မ်ားသနည္းဟု ေမးေတာ္မူေသာအခါ ျမတ္စြာ
ဘုရား အရွင္ဘုရား၏လက္သည္းဖ်ား၌တင္ထား
အပ္ေသာ ေျမမႈန္႔ႏွင့္ ႏွစ္သိန္းေလးေသာင္းအထု
ရွိေသာ ဤမဟာပထ၀ီေျမႀကီးကိုႏိႈ္င္းစာရသည္
ရွိေသာ္ ဤမဟာပထ၀ီေျမႀကီးကအလြန္မ်ား
ေသာေၾကာင့္ အရွင္ဘုရား၏လက္သည္းဖ်ားေပၚ
မွာ ေျမမႈန္႔ရွိသည္ဟူ၍ မဆုိေလာက္ပါဘုရားဟု
နားေတာ္ ေလွ်ာက္ၾကေသာအခါ ျမတ္စြာဘုရား
ကခ်စ္သားရဟန္းတို႔ ဤအတူသာလွ်င္ ဤလူ႔
ျပည္က ေသ၍ လူစားျပန္၍ ျဖစ္ေသာ သူကား
လူေပါင္း တစ္ကုေဋမွာ တစ္ေယာက္က် ျပန္၍
မျဖစ္ႏိုင္။ နတ္အျဖစ္ ျဗဟၼာအျဖစ္ကား ေျပာစရာ
မရွိ။ ငရဲ တိရစၧာန္ ၿပိတၱာ အသူရကာယ္ေလးဘံု
တို႔၌သာ မ်ားစြာျဖစ္ၾကရ၏။ နတ္ျပည္မွေသၾက
ေသာ သတၱ၀ါ၊ ျဗဟၼာ့ျပည္မွ ေသၾကရေသာ
သတၱ၀ါတို႔ကိုလည္း ထိုနည္းအတူသိေလ။ အပါယ္
ဘ၀က ေသ၍ လူ႔ဘ၀ နတ္ဘ၀ကိုရဖို႔ရန္ကား ထို
ထက္အလြန္ပင္ခဲယဥ္းလွ၏ဟု ေဟာၾကားေတာ္မူ
၏။ ထို႔ေၾကာင့္ငါတု႔ိေရးသားအပ္ေသာ သံေ၀ဂ သံ
ေပါက္က်မ္း၌ (၂၃) ေသလွ်င္ခက္လွ၊ အပါယ္က်
ကယ္ပါ့ တစာစာ ဤမလကၤာကိုဆိုေပ၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္
ယခုဘ၀ လူမင္း၊ နတ္မင္း၊ ျဗဟၼာမင္း၊ စၾကာ၀ေတး
မင္းႀကီး သူေတာ္ေကာင္းပညာရွိႀကီး ေနာက္ဘ၀
တံငါ၊ မုဆိုး၊ သူခုိး၊ ဓါးျပႀကီး၊ လူမ္ိုက္ႀကီး၊ ဆင္းရဲ
သား၊ ဒြန္းစ႑ား၊ သူေတာင္းစားႀကီး၊ ဆင္၊ ျမင္း၊
ကၽြဲ၊ ႏြား၊ ေခြး၊ ၀က္၊ ၾကက္၊ ငွက္ စေသာအပါယ္
သတၱ၀ါႀကီးဟုဆိုအပ္ေသာ ဘ၀အေဖာက္ေဖာက္
အျပန္ျပန္ ကိုယ္အေဖာက္ေဖာက္အျပန္ျပန္ကိုျဖစ္
ေစတတ္ေသာ တစ္နပ္စာ တစ္လစာျဖစ္သည့္
ကာမာ၀စရကုသုိလ္ မဟဂၢဳတ္ကုသုိလ္တို႔ကို
အားကိုးအားထားျပဳ၍ ၄င္းကုသုိလ္တုိ႔ႏွင့္ပင္ရပ္
နားတင္းတိမ္ျခင္း မရွိၾကရာ။ စံုမက္ျမတ္ႏိုးအား
ကိုးအားထားျပဳ၍ လူ၊ နတ္၊ ျဗဟၼာခႏၶာကိုေတာင့္
တ၍ျပဳၾကေသာသူတို႔သည္ ဘ၀သံေယာဇဥ္ခ်ည္
ေႏွာင္တုပ္ဖြဲ႔အပ္သည္ျဖစ္၍ သံသရာ၀ဋ္မွကၽြတ္
ခြင့္ လြတ္ေပါက္ ကၽြတ္ေပါက္ မေတြ႕ႏုိင္ရာ။
ထိုကုသုိလ္တို႔ကို ျပဳၾကရာ၌လည္း ဘ၀ခႏၶာကို
ငဲ့ကြက္ေတာင့္တျခင္းမရွိဘဲ၊ ဘ၀ခႏၶာ၏ လြတ္
က်ဳိးျဖစ္ေသာ နိဗၺာန္ကိုသာရည္သန္၍ျပဳရာ၏။
လူ႔ဘ၀၊နတ္ဘ၀၊လူမင္း၊နတ္မင္း ျဗဟၼာမင္းႀကီး
ျဖစ္ေလေလ၊ မာန္မာနတြက္ၾကြ ပမာဒတရားပူး
ကပ္သျဖင့္ ေလာဘအာ႐ုံ ေဒါသအာ႐ုံ ေမာဟ
အာ႐ုံ ကာမဂုဏ္ ခ်မ္းသာကို လိုက္စား၍ ေသ
ေသာအခါ အပါယ္ငရဲသို႔လြန္ကဲအားၾကီး နာနာ
ႀကီးက်ရျဖစ္ရေလ၏။ သတိရၾကေသာသူတို႔မွာ
လည္း ဤဘ၀ ဤဘ၀က ထိုထုိဘ၀မွာခံစားဖို႔
ကုသုိလ္ အသစ္ အသစ္ ျပဳၾကရကုန္၏။ အနမ
တဂၢ အစမထင္ သံသရာအစဥ္က ယခုဘ၀
ထက္တိုင္ ျပဳ၍ကားမဆံုးႏိုင္၊ ထပ္ကာထပ္ကာ
သာျပဳၾကရသျဖင့္ ထိုသုိ႔ကုသုိလ္အသစ္ရမႈျပဳရ
ေသာ ကိစၥဒုကၡႀကီးကုိပင္ ေၾကာက္လန္႔ဖြယ္ရာ
ေကာင္းလွ၏။ ေၾကာက္လန္႔သင့္လွ၏။
ေလာကုတၱရာပဟာန္သည္ကား တစ္ခါပယ္
အပ္ေသာ ကိေလသာကို ေနာက္တစ္ခါထပ္၍
မပယ္ရၿပီ။ ပယ္ဟန္ကား ေသာတာပတၱိမဂ္
သည္ ဒိ႒ိကိေလသာ ၀ိစိကိစၧာကိေလသာကို
အၿပီးတိုင္ပယ္၏။
ထို႔ေၾကာင့္ အပါယ္က်ေရာက္မႈျဖစ္ေသာ ဒုစ
႐ိုက္အကုသိုလ္ကံေဟာင္း အကုသုိလ္ကံသစ္
တို႔ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းသျဖင့္ အပါယ္ေလးပါးသို႔ မလား
ေရာက္ရၿပီ။ လူ႔ျပည္ နတ္ျပည္တည္းဟူေသာ
ကာမဘံု၌ အလြန္ဆံုးခုႏွစ္ႀကိမ္သာ ပဋိသေႏၶ
ေနရ၏။ အၾကြင္း ေသာတာပန္အတူ အနာဂါ
မိမဂ္သည္ ေလာဘကိေလသ၊ ေဒါသကိေလ
သာကို အၾကြင္းအက်န္မရွိအၿပီးတိုင္ပယ္၏။
ဤမဂ္ႏွစ္ပါး၌ ေလာဘဆိုေသာ္လည္းကာမ
ဘံု၌တက္မက္ေသာ ေလာဘကိုဆိုသည္။
ထို႔ေၾကာင့္ ကာမဘံု၌ပဋိသေႏၶမေနရၿပီ။
ျဗဟၼာ့ဘံု၌သာ ျဖစ္ရေတာ့သည္။
အရဟတၱမဂ္သည္ ကိေလသာဟူသမွ် အကု
သိုလ္ဟူသမွ်ကို အကုန္အၿပီးအတုိင္ပယ္၏။
ထို႔ေၾကာင့္ ဤဘ၀မွ စုေတလွ်င္ ဘံုသံုးပါး၌
မျဖစ္ရၿပီ။ ၀ဋ္သံုးပါးဒုကၡတရားတို႔၏ ခ်ဳပ္ၿငိမ္း
ကင္းျပတ္ရာ ျဖစ္ေသာ အသၤခတဓါတ ္ျမတ္
ေသာနိဗၺာန္သို႔သာ ေရာက္ရေတာ့သည္။
ဤကဲ့သုိ႔ေသာ ေလာကုတၱရာ ပဟာန္သည္
အတည္အၿမဲ အလြန္အကဲ အမြန္အျမတ္၊
အထြတ္အထိပ္ျဖစ္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ေလာကုတၱရာ
ပဟာန္ကိုသာလွ်င္ ခင္မင္စံုမက္ ႏွစ္သက္ျမတ္
ႏုိး အားကိုးအားထား ႀကိဳးစားျပဳလုပ္အားထုတ္
သင့္လွေပသည္။
အင္းမႀကီးေတာရဆရာေတာ္
ဦးေဇာတိကအရွင္ျမတ္
ထြက္ေျမာက္၍ နိဗၺာန္သို႔ ေရာက္လိုေသာ
ရဟန္းရွင္လူအေပါင္းတို႔သည္ အလံုးစံုေသာ
အကုသုိလ္တရားတို႔ကို ပယ္ရွား လြင့္ပါး၍
ကုသုိလ္တရားပြားမ်ား ဖြံ႕ၿဖိဳးေအာင္ သမထ
၀ိပႆနာ ႏွစ္ျဖာေသာ ကမၼ႒ာန္းကို စီးျဖန္း
ပြားမ်ား အားထုတ္ကုန္ရာသည္။
သမထကမၼ႒ာန္း ၀ိပႆနာကမၼ႒ာန္းအလုပ္
ကို အားထုတ္ပြားမ်ားလွ်င္ပင္ တစ္ခ်က္ခုတ္
ႏွစ္ခ်က္ျပတ္ ဆိုဘိသကဲ့သုိ႔ အားထုတ္ ပြား
မ်ားအခိုက္အတြင္းမွာ အကုသုိလ္တရားမ်ား
ကို ပယ္ရွားရာေရာက္၏၊ ကုသုိလ္တရားကို
ပြားမ်ားရာေရာက္၏။
ထိုသုိ႔ပယ္ရွားပြားမ်ားရာတြင္လည္း သမထ
သည္ တဒဂၤပဟာန္၊ ၀ိကၡမၻနပဟာန္အားျဖင့္
သာ အကုသုိလ္ကို ပယ္ႏိုင္၏။ ၀ိပႆနာ
သည္ကားတဒဂၤပဟာန္အားျဖင့္လည္းေကာင္း
၀ိကၡမၻနပဟာန္အားျဖင့္လည္းေကာင္းသမုေစၧဒ
ပဟာန္အားျဖင့္လည္းေကာင္း ပယ္ႏုိင္၏။
ထို႔ေၾကာင့္ ယခုဘ၀၌ေသာ္လည္းေကာင္း
ေနာက္ဘ၀ေသာ္လည္းေကာင္း သည့္ေနာက္
ဘ၀ေသာ္လည္းေကာင္း နိဗၺာန္သို႔လ်င္ျမန္စြာ
ေရာက္လိုေသာသူတို႔သည္၀ိပႆနာကမၼ႒ာန္း
အလုပ္ကို အားထုတ္ႀကိဳးစား ပြားမ်ားၾကရမည္။
ပဟာန္ သံုးပါး၏ အထူးကား မ်က္စိတစ္မွိတ္
လွ်ပ္တစ္ျပတ္မွ် ပယ္မႈသည္ တဒဂၤပဟာန္မည္
၏။ တစ္နာရီ၊တစ္ရက္၊တစ္လ၊တစ္ႏွစ္၊တစ္ဘ၀
မွ်ပယ္မႈသည္၀ိကၡမၻနပဟာန္မည္၏။ ကိေလသာ
တို႔ကို အဆင့္ဆင့္အၾကြင္းမရွိ အျမစ္ပါျပဳတ္၍
အငုတ္မက်န္ ေနာက္တစ္ဖန္အသစ္ တစ္ခါမွ်
မျဖစ္ေအာင္ပယ္မႈသည္ သမုေစၧဒပဟာန္မည္၏။
တစ္နည္းလည္း ကာမာ၀စရပဟာန္၊ မဟဂၢဳတ္
ပဟာန္၊ ေလာကုတၱရာပဟာန္ဟူ၍ ခြဲသင့္ေသး
၏။ ကာမာ၀စရကုသုိလ္ျဖင့္ပယ္မႈသည္ တဒဂၤ
ပဟာန္သာ မည္၏။ မဟဂၢဳတ္ကုသုိလ္ျဖင့္ပယ္
မႈသည္ တဒဂၤ၀ိကၡမၻနပဟာန္သာမည္၏။ ေလာ
ကုတၱရာကုသုိလ္ျဖင့္ပယ္မႈသည္ တဒဂၤ၊ ၀ိကၡမၻန
သမုေစၧဒ ပဟာန္သံုးပါးလံုးျဖင့္ ပယ္သည္မည္
၏။
တစ္နည္း သီလကုသုိလ္ျဖင့္ တဒဂၤ၊ သီလ
သမာဓိကုသုိလ္ႏွစ္ပါးျဖင့္ တဒဂၤ၊ ၀ိကၡမၻန။ သီလ
သမာဓိ ပညာသံုးပါးျဖင့္ ပယ္မႈသည္ တဒဂၤ ၀ိကၡ
မၻန သမုေစၧဒအားျဖင့္ ပယ္သည္ျမည္၏။
ကာမာ၀စရပဟာန္၊ မဟဂၢဳတ္ပဟာန္တို႔သည္
ျဖစ္လြယ္ ပ်က္လြယ္သာ ပဟာန္တို႔တည္း။
ထို႔ေၾကာင့္ အနမတဂၢ အစမထင္ သံသရာဘ၀
အစဥ္က ခင္မင္ႏွစ္သက္ စံုမက္ျမတ္ႏုိး ကိုးစား
အားထားကာ ဒါနမႈ၊ သီလမႈ၊ သမထ ဘာ၀နာမႈ
တို႔ကို အဖန္ဖန္ျပဳခဲ့ၾက၊ အားထုတ္ခဲ့ၾကေသာ္
လည္း အတည္တက်ခ်မ္းသာခြင့္မရႏုိင္ၾက။
ဥပမာကား ေက်ာက္ခဲ ေျမခဲတို႔ကို အထက္
ေကာင္းကင္သို႔ လႊတ္ပစ္လုိက္ေသာအခါ ၄င္း
ေက်ာက္ခဲေျမခဲတို႔သည္ လူတို႔၏လံု႔လပေယာဂ
မႈတို႔ေၾကာင့္သာ အထက္သို႔တက္ရ၏။ ပေယာ
ဂမႈကုန္လွ်င္ ေျမသို႔က်၍ အၿမဲတည္ေနရ၏။
ထို႔အတူ ကာမ မဟဂၢဳတ္ပဟာန္တို႔၏ အစြမ္း
ေၾကာင့္ လူ႔ဘ၀ နတ္ဘ၀ ျဗဟၼာဘ၀ကိုရၾကေလ
သည္။ ၄င္း ပဟာန္တို႔၏ အစြမ္းတည္းဟူေသာ
ကုသုိလ္ကံ ကုန္ခဲ့လို႔ရွိလွ်င္ ၄င္းလူ႔ဘ၀ နတ္ဘ၀
ျဗဟၼာဘ၀ကေရြ႕ေလ်ာ၍ အပါယ္ဘ၀သို႔သာလ်င္
ျမန္စြာေရာက္ၾကရ၍ေနာင္တစ္ဖန္ လူစားနတ္စား
ျဗဟၼာစား ျပန္၍မျဖစ္ႏုိင္ဘဲ အပါယ္ဘံု၌သာအျမဲ
ေနၾကရ၏။ အစားျပန္၍ျဖစ္သူကား အလြန္နည္း
ပါးလွ၏။ ထို႔ေၾကာင့္ လူသံုးပါးတို႔၏ မကိုဋ္ သံုး
တိုက္လံုးမွန္ကူ သယမၻဴအစစ္ျဖစ္ေတာ္မူေသာ
ျမတ္စြာဘုရားကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးက လက္သည္း
ဖ်ားေပၚ၌ ေျမမႈန္႔ကို တင္ေတာ္မူၿပီးလွ်င္ တပည့္
သာ၀က ရဟန္းတို႔အားေဟာၾကားေတာ္မူသည္
မွာ
ခ်စ္သားရဟန္းတို႔ ငါဘုရား၏လက္သည္းေတာ္
ဖ်ား၀ယ္အနည္းငယ္တင္ထားအပ္ေသာ္ ဤေျမ
မႈန္႔ကေလးႏွင့္ႏွစ္သိန္းေလးေသာင္းအထုရွိေသာ
ဤမဟာပထ၀ီေျမႀကီးသည္ အဘယ္ေျမကသာ
၍မ်ားသနည္းဟု ေမးေတာ္မူေသာအခါ ျမတ္စြာ
ဘုရား အရွင္ဘုရား၏လက္သည္းဖ်ား၌တင္ထား
အပ္ေသာ ေျမမႈန္႔ႏွင့္ ႏွစ္သိန္းေလးေသာင္းအထု
ရွိေသာ ဤမဟာပထ၀ီေျမႀကီးကိုႏိႈ္င္းစာရသည္
ရွိေသာ္ ဤမဟာပထ၀ီေျမႀကီးကအလြန္မ်ား
ေသာေၾကာင့္ အရွင္ဘုရား၏လက္သည္းဖ်ားေပၚ
မွာ ေျမမႈန္႔ရွိသည္ဟူ၍ မဆုိေလာက္ပါဘုရားဟု
နားေတာ္ ေလွ်ာက္ၾကေသာအခါ ျမတ္စြာဘုရား
ကခ်စ္သားရဟန္းတို႔ ဤအတူသာလွ်င္ ဤလူ႔
ျပည္က ေသ၍ လူစားျပန္၍ ျဖစ္ေသာ သူကား
လူေပါင္း တစ္ကုေဋမွာ တစ္ေယာက္က် ျပန္၍
မျဖစ္ႏိုင္။ နတ္အျဖစ္ ျဗဟၼာအျဖစ္ကား ေျပာစရာ
မရွိ။ ငရဲ တိရစၧာန္ ၿပိတၱာ အသူရကာယ္ေလးဘံု
တို႔၌သာ မ်ားစြာျဖစ္ၾကရ၏။ နတ္ျပည္မွေသၾက
ေသာ သတၱ၀ါ၊ ျဗဟၼာ့ျပည္မွ ေသၾကရေသာ
သတၱ၀ါတို႔ကိုလည္း ထိုနည္းအတူသိေလ။ အပါယ္
ဘ၀က ေသ၍ လူ႔ဘ၀ နတ္ဘ၀ကိုရဖို႔ရန္ကား ထို
ထက္အလြန္ပင္ခဲယဥ္းလွ၏ဟု ေဟာၾကားေတာ္မူ
၏။ ထို႔ေၾကာင့္ငါတု႔ိေရးသားအပ္ေသာ သံေ၀ဂ သံ
ေပါက္က်မ္း၌ (၂၃) ေသလွ်င္ခက္လွ၊ အပါယ္က်
ကယ္ပါ့ တစာစာ ဤမလကၤာကိုဆိုေပ၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္
ယခုဘ၀ လူမင္း၊ နတ္မင္း၊ ျဗဟၼာမင္း၊ စၾကာ၀ေတး
မင္းႀကီး သူေတာ္ေကာင္းပညာရွိႀကီး ေနာက္ဘ၀
တံငါ၊ မုဆိုး၊ သူခုိး၊ ဓါးျပႀကီး၊ လူမ္ိုက္ႀကီး၊ ဆင္းရဲ
သား၊ ဒြန္းစ႑ား၊ သူေတာင္းစားႀကီး၊ ဆင္၊ ျမင္း၊
ကၽြဲ၊ ႏြား၊ ေခြး၊ ၀က္၊ ၾကက္၊ ငွက္ စေသာအပါယ္
သတၱ၀ါႀကီးဟုဆိုအပ္ေသာ ဘ၀အေဖာက္ေဖာက္
အျပန္ျပန္ ကိုယ္အေဖာက္ေဖာက္အျပန္ျပန္ကိုျဖစ္
ေစတတ္ေသာ တစ္နပ္စာ တစ္လစာျဖစ္သည့္
ကာမာ၀စရကုသုိလ္ မဟဂၢဳတ္ကုသုိလ္တို႔ကို
အားကိုးအားထားျပဳ၍ ၄င္းကုသုိလ္တုိ႔ႏွင့္ပင္ရပ္
နားတင္းတိမ္ျခင္း မရွိၾကရာ။ စံုမက္ျမတ္ႏိုးအား
ကိုးအားထားျပဳ၍ လူ၊ နတ္၊ ျဗဟၼာခႏၶာကိုေတာင့္
တ၍ျပဳၾကေသာသူတို႔သည္ ဘ၀သံေယာဇဥ္ခ်ည္
ေႏွာင္တုပ္ဖြဲ႔အပ္သည္ျဖစ္၍ သံသရာ၀ဋ္မွကၽြတ္
ခြင့္ လြတ္ေပါက္ ကၽြတ္ေပါက္ မေတြ႕ႏုိင္ရာ။
ထိုကုသုိလ္တို႔ကို ျပဳၾကရာ၌လည္း ဘ၀ခႏၶာကို
ငဲ့ကြက္ေတာင့္တျခင္းမရွိဘဲ၊ ဘ၀ခႏၶာ၏ လြတ္
က်ဳိးျဖစ္ေသာ နိဗၺာန္ကိုသာရည္သန္၍ျပဳရာ၏။
လူ႔ဘ၀၊နတ္ဘ၀၊လူမင္း၊နတ္မင္း ျဗဟၼာမင္းႀကီး
ျဖစ္ေလေလ၊ မာန္မာနတြက္ၾကြ ပမာဒတရားပူး
ကပ္သျဖင့္ ေလာဘအာ႐ုံ ေဒါသအာ႐ုံ ေမာဟ
အာ႐ုံ ကာမဂုဏ္ ခ်မ္းသာကို လိုက္စား၍ ေသ
ေသာအခါ အပါယ္ငရဲသို႔လြန္ကဲအားၾကီး နာနာ
ႀကီးက်ရျဖစ္ရေလ၏။ သတိရၾကေသာသူတို႔မွာ
လည္း ဤဘ၀ ဤဘ၀က ထိုထုိဘ၀မွာခံစားဖို႔
ကုသုိလ္ အသစ္ အသစ္ ျပဳၾကရကုန္၏။ အနမ
တဂၢ အစမထင္ သံသရာအစဥ္က ယခုဘ၀
ထက္တိုင္ ျပဳ၍ကားမဆံုးႏိုင္၊ ထပ္ကာထပ္ကာ
သာျပဳၾကရသျဖင့္ ထိုသုိ႔ကုသုိလ္အသစ္ရမႈျပဳရ
ေသာ ကိစၥဒုကၡႀကီးကုိပင္ ေၾကာက္လန္႔ဖြယ္ရာ
ေကာင္းလွ၏။ ေၾကာက္လန္႔သင့္လွ၏။
ေလာကုတၱရာပဟာန္သည္ကား တစ္ခါပယ္
အပ္ေသာ ကိေလသာကို ေနာက္တစ္ခါထပ္၍
မပယ္ရၿပီ။ ပယ္ဟန္ကား ေသာတာပတၱိမဂ္
သည္ ဒိ႒ိကိေလသာ ၀ိစိကိစၧာကိေလသာကို
အၿပီးတိုင္ပယ္၏။
ထို႔ေၾကာင့္ အပါယ္က်ေရာက္မႈျဖစ္ေသာ ဒုစ
႐ိုက္အကုသိုလ္ကံေဟာင္း အကုသုိလ္ကံသစ္
တို႔ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းသျဖင့္ အပါယ္ေလးပါးသို႔ မလား
ေရာက္ရၿပီ။ လူ႔ျပည္ နတ္ျပည္တည္းဟူေသာ
ကာမဘံု၌ အလြန္ဆံုးခုႏွစ္ႀကိမ္သာ ပဋိသေႏၶ
ေနရ၏။ အၾကြင္း ေသာတာပန္အတူ အနာဂါ
မိမဂ္သည္ ေလာဘကိေလသ၊ ေဒါသကိေလ
သာကို အၾကြင္းအက်န္မရွိအၿပီးတိုင္ပယ္၏။
ဤမဂ္ႏွစ္ပါး၌ ေလာဘဆိုေသာ္လည္းကာမ
ဘံု၌တက္မက္ေသာ ေလာဘကိုဆိုသည္။
ထို႔ေၾကာင့္ ကာမဘံု၌ပဋိသေႏၶမေနရၿပီ။
ျဗဟၼာ့ဘံု၌သာ ျဖစ္ရေတာ့သည္။
အရဟတၱမဂ္သည္ ကိေလသာဟူသမွ် အကု
သိုလ္ဟူသမွ်ကို အကုန္အၿပီးအတုိင္ပယ္၏။
ထို႔ေၾကာင့္ ဤဘ၀မွ စုေတလွ်င္ ဘံုသံုးပါး၌
မျဖစ္ရၿပီ။ ၀ဋ္သံုးပါးဒုကၡတရားတို႔၏ ခ်ဳပ္ၿငိမ္း
ကင္းျပတ္ရာ ျဖစ္ေသာ အသၤခတဓါတ ္ျမတ္
ေသာနိဗၺာန္သို႔သာ ေရာက္ရေတာ့သည္။
ဤကဲ့သုိ႔ေသာ ေလာကုတၱရာ ပဟာန္သည္
အတည္အၿမဲ အလြန္အကဲ အမြန္အျမတ္၊
အထြတ္အထိပ္ျဖစ္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ေလာကုတၱရာ
ပဟာန္ကိုသာလွ်င္ ခင္မင္စံုမက္ ႏွစ္သက္ျမတ္
ႏုိး အားကိုးအားထား ႀကိဳးစားျပဳလုပ္အားထုတ္
သင့္လွေပသည္။
အင္းမႀကီးေတာရဆရာေတာ္
ဦးေဇာတိကအရွင္ျမတ္
