ဘုရားေလာင္း၏ အိပ္မက္ၾကီး ငါးမ်ိဳး

သမၼာသေမၺာဓိဥာဏ္ကို မရေသးေသာ ဘုရားအေလာင္းအားအိပ္မက္ၾကီး ငါးမ်ိဳးျဖစ္ေပၚခဲ႔သည္။
၁။ ဘုရားေလာင္းသည္ ေျမၾကီးကိုအိပ္ယာ ဟိမ၀ႏၱာေတာင္ကို ေခါင္းဦးျပဳလ်က္ အေရွ့သမုဒၵရာ၌ ဘယ္လက္ အေနာက္သမုဒၵရာ၌ညာလက္ ေတာင္သမုဒၵရာ၌ ေျခေတာ္အစုံကို တင္ထားကာ အိပ္စက္ရ၏ ဟုအိပ္မက္မက္ခဲ႔သည္ ဤ အိပ္မက္သည္ သမၼာသေမၺာဓိဥာဏ္ရရန္ပုဗၺနိမိတ္ျဖစ္၏
၂။ မိမိ၏ခ်က္မွ တိရိယမည္ေသာျမက္ပင္ ေပါက္လာျပီး ေကာင္ကင္အထိတက္သြား၏ ဤအိပ္မက္သည္ လူ႔ျပည္မွနတ္ျပည္အထိထင္ရွားပ်ံ႕ႏွံ႕ေသာ အရိယာမဂ္ကိုသိျမင္ျခင္း၏ ပုဗၺနိမိတ္ျဖစ္၏
၃။ ဦးေခါင္းမည္းနက္ျပီး ျဖဴေသာကိုယ္ရွိသည့္ ပိုးေကာင္တို႔သည္ မိမိ၏ေျခေထာက္မွ တက္လာျပီး ပုဆစ္ ဒူး၀န္း တိုင္ေအာင္ ဖုံးအုပ္ေနကုန္၏ဤ အိပ္မက္ကား အ၀တ္အျဖဴ၀တ္ေသာလူပုဂၢိဳလ္တို႔ ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္မႈခံရျခင္း၏ပုဗၺနိမိတ္ျဖစ္၏
၄။ အေရာင္အဆင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးရွိေသာ ငွက္ေလးေကာင္တို႔သည္ အရပ္ေလးမ်က္နွာမွအသီးသီးေရာက္လာၾကျပီး မိမိ၏ေျခရင္း၌ အျဖဴေရာင္ခ်ည္းျဖစ္သြားၾကသည္။ ဤအိပ္မက္ကား အမ်ိဳးေလးပါးတို႕သည္ ဘုရား ထံ၌ ရဟန္းျပဳၾကျပီး အရဟတၱဖိုလိကို မ်က္ေမွာက္ျပုၾကမည္ျဖစ္ျခင္း၏ ပုဗၺနိမိတ္ျဖစ္၏
၅။ ၾကီးစြာေသာမစင္ေတာင္၏ အထက္၌ မစင္ျဖင့္ မလိမ္းက်ံဘဲ လူးလားေခါက္ျပန္ စၾကၤံေလ်ာက္ရ၏ ဤ ကား ပစၥည္းေလးပါးကိုသာယာမက္ေမာမႈမရွိဘဲသုံးေဆာင္မည္ျဖစ္ျခင္း၏ ပုဗၺနိမိတ္ပင္ျဖစ္၏

မဟာသုပိနသုတ္
ျဗဟၼာဏ၀ဂ္
အဂၤုတၱရနိကယ္

"အဘိဓမၼာျမတ္ေဒသနာ"ဆိုတာ-

"အဘိဓမၼာျမတ္ေဒသနာ"ဆိုတာ ဗုဒၶျမတ္စြာ ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့တဲ့ တရားေတာ္ေတြထဲမွာ အထူးျခားဆံုးနဲ႔ အေလးနက္ဆံုး ေဒသနာလို႔ ေျပာရမယ္။ ျမတ္စြာဘုရား တရားေတာ္ကို ခြဲျခမ္းစိပ္ျဖာၿပီးေတာ့ ၾကည့္ရင္ ျမတ္စြာဘုရား စကားေတာ္ဟာ 'ဓမၼ' နဲ႔ '၀ိနယ' လို႔ ႏွစ္မ်ိဳး ရွိတယ္။
ဓမၼလို႔ဆိုတာက သဘာ၀တရားေတြကို ေျပာတာ၊ သဘာ၀ တရားေတြကို ရည္ညႊန္းၿပီးေတာ့ ေဟာေျပာတာ ဓမၼ။
၀ိနယဆိုတာ သံဃာေတြ သံဃာ့အဖြဲ့အစည္းမွာ လိုက္နာရမယ့္ စည္းမ်ဥ္း စည္းကမ္းေတြကို သတ္မွတ္ထားတာကို ေခၚတယ္၊ ျမတ္စြာဘုရား တရားေတာ္ကို အႏွစ္ခ်ဳပ္ၿပီးေတာ့ ေျပာမယ္ဆိုရင္ 'ဓမၼ' နဲ႔ '၀ိနယ' ဒီႏွစ္ခု ရွိပါတယ္။
အဲဒီ 'ဓမၼ'ဆိုတဲ့ အထဲမွာ ဘာေတြ ပါတုန္းဆိုရင္ သုတၱန္ တရားေတာ္နဲ႔ အဘိဓမၼာ တရားေတာ္ေတြ ပါတယ္။ ဓမၼမွာ အဘိဆိုတဲ့ စကားလံုး မပါရင္ သက္သက္ ဓမၼဆိုတာ သုတၱန္ တရားေတြကို ရည္ညႊန္းတယ္၊ အဘိဓမၼာဆိုတာ ထူးျခား ေလးနက္တဲ့ အဘိဓမၼာ ေဒသနာေတာ္ကို ရည္ညႊန္းပါတယ္။

"ပိဋကတ္ ၃-ပံု"

ဒါေၾကာင့္ 'ဓမၼ'ကို သုတၱႏၲဓမၼနဲ႔ အဘိဓမၼရယ္လို႔ ႏွစ္မ်ိဳးခြဲလိုက္ၿပီး ဘုရားရွင္ ေဟာေတာ္မူခဲ့တဲ့ 'ဓမၼ' နဲ႔ '၀ိနယ'ကို ၀ိနယရယ္, သုတၱႏၲရယ္, အဘိဓမၼရယ္လို႔ ၃-မ်ိဳး ခြဲလိုက္တဲ့ အခါက်တာ့ ဒါကို ပိဋကတ္ ၃-ပံုလို႔ ေခၚၾကတယ္။
'ပိဋက'ဆိုတဲ့ စကားလံုးကို အမ်ားသိေနၾကတာေတာ့ 'ျခင္းေတာင္း'ဆိုတဲ့ အဓိပၸာယ္ပဲ၊ အဂၤလိပ္လို ျပန္ဆိုတဲ့အခါ Basket လို႔ ျပန္ၾကတယ္၊ အဲဒီေတာ့ ပဋကတ္ သံုးပံုကို Three Basket လို႔ ျပန္ေလ့ရွိတယ္။ သို႔ေသာ္ 'ပိဋက'ဆိုတာ ျခင္းေတာင္းလို႔သာ အဓိပၸာယ္ရတာ မဟုတ္ဘူး၊ 'သင္ယူရမယ့္က်မ္းစာ'ကိုလည္း ပိဋကသဒၵါက ေဟာတယ္၊ ဒါေၾကာင့္မို႔ တျခားနည္းနဲ႔လည္း အဂၤလိပ္လို ဘာသာျပန္ဖို႔ သင့္တယ္ေပါ့၊ ပိဋကဆိုတာ သင္ယူရမယ့္က်မ္းစာ (Text to be learned)လို႔ အဓိပၸာယ္ရတယ္။
အဲဒီ သင္ယူရမယ့္ က်မ္းစာကို သံုးမ်ိဳးသံုးစား ခြဲထားတယ္၊ သံဃာအဖြဲ့အစည္း လိုက္နာရန္ စည္းမ်ဥ္း စည္းကမ္းေတြအေနနဲ႔ ေဟာထားတာက '၀ိနယ'၊ သဘာ၀တရားေတြကို ေလာကေ၀ါဟာရေတြနဲ႔ တင္ၿပီးေတာ့ လုပ္သင့္, မလုပ္သင့္၊ ဘယ္အရာဟာ လုပ္သင့္တယ္၊ ဘယ္အရာဟာ မလုပ္သင့္ဘူး စသည္ျဖင့္ လုပ္သင့္, မလုပ္သင့္ နည္းဥပေဒေတြ ေပးၿပီးေတာ့ ေဟာတာက "သုတၱႏၲ"။
'အဘိဓမၼာ'က်ေတာ့ လုပ္သင့္, မလုပ္သင့္ ဆိုတာကို မေျပာေတာ့ဘူး၊ သဘာ၀တရားေတြဟာ ဆိုင္ရာ အေၾကာင္းတရားေတြ မွီၿပီးေတာ့ ဘယ္ပံုဘယ္နည္း ျဖစ္ေပၚေနတယ္ ဆိုတာကိုသာ ေဟာတယ္၊ သဘာ၀တရားသက္သက္ ရွင္းလင္း ေဟာေျပာတာက "အဘိဓမၼာ"၊ အဘိဓမၼာကို ပုဂိၢဳလ္နဲ႔ ဆက္စပ္ၿပီးေတာ့ မေဟာဘူး၊ သဘာ၀တရားသက္သက္ကို ေဟာတယ္။

အဂၢမဟာပ႑ိတ အရွင္နႏၵမာလာဘိ၀ံသ(Ph.D)။
အဘိဓမၼာ ျမတ္ေဒသနာ(ပထမတြဲ)၊ အဘိဓမၼာ ျမတ္ေဒသနာ တရားေတာ္မွ ကူးယူမွ်ေ၀ပါတယ္။

ဓာတု၀ိဘဂၤသုတ္ အႏွစ္ခ်ဳပ္ တရားေတာ္မွ-"

ဗုဒၶျမတ္စြာက တရားနာ ပရိတ္သတ္ေတြရဲ႔ စ႐ိုက္အားေလ်ာ္စြာ ထိုထိုသုတၱန္မ်ားကို ေဟာၾကားေလ့ရွိပါတယ္။
ဓာတု၀ိဘဂၤသုတ္ ဆိုတာ ဒီဃနိကာယ္၊ သံယုတၱနိကာယ္၊ အဂၤုတၱရနိကာယ္၊ မဇၽၥိမနိကာယ္၊ ခုဒၵကနိကာယ္ လို႔ နိကာယ္ငါးရပ္ရွိတဲ့အထဲမွာ မဇၽၥိမနိကာယ္ ထဲမွာပါတယ္။
မဇၽၥိမနိကာယ္မွာ သုတ္ေပါင္း ၁၅၂ သုတ္ ရိွတဲ့အနက္ ဓာတု၀ိဘဂၤသုတ္ကို သုတ္တစ္သုတ္အျဖစ္ ထည့္သြင္း မွတ္တမ္းတင္ထားတယ္။ ဓာတု၀ိဘဂၤသုတ္မွာ ျမတ္စြာဘုရားက အဆင့္ျမင့္ျမင့္ ၀ိပႆနာတရားကို ေဟာၾကားထားတာျဖစ္လို႔ တရားနာတဲ့ ပုဂိၢဳလ္ေတြအေနနဲ႔ ဒီသုတၱန္ရဲ႔ သေဘာတရားကို နားလည္ဖို႔ အေလးအနက္ အာ႐ံုစိုက္ၿပီးေတာ့နာဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။
ဗုဒၶျမတ္စြာကလည္း တရားေဟာခါနီးမွာ အၿမဲတမ္း မိန္႔ၾကားေလ့ရွိတယ္။
"သာဓုကံ သုေဏာဟိ မနသိကေရာဟိ တဲ့။
သာဓုကံ - တကယ့္ေလးေလးစားစား၊
သုေဏာဟိ - နားစိုက္ၿပီး ေထာင္ပါတဲ့။
မနသိကေရာဟိ - စိတ္ထဲမွာ မွတ္ထားပါ၊ ႏွလံုးသြင္းပါလို႔ တရားေဟာတိုင္း တရားေဟာတိုင္းမွာလိုလို ျမတ္စြာဘုရားက သတိေပးေလ့ရွိတယ္။
ျမတ္စြာဘုရားေဟာတဲ့ တရားေတာ္ေတြဟာ အာ႐ံုစိုက္ၿပီး သဘာ၀တရား ဆိုက္ေအာင္နာမွ ဆိုလိုရင္း အဓိပၸာယ္ကို ေပၚလြင္ထင္ရွားေစႏိုင္တယ္။
ဓာတု၀ိဘဂၤသုတ္မွာ ၀ိပႆနာက်င့္စဥ္တစ္ခုကို တရားနာပုဂိၢဳလ္၏ စ႐ိုက္အားေလ်ာ္စြာ ျမတ္စြာဘုရားက ရွင္းလင္းေဟာထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။
ဓာတု၀ိဘဂၤ မွာ ဓာတု ဆိုတာ "ပုဂိၢဳလ္ သတၱဝါ ဇီ၀" ဆိုတာမ်ိဳးလို အေျပာထဲမွာသာရွိတဲ့ တရားမ်ိဳး မဟုတ္ဘူး။

တကယ့္ကို သဘာ၀အားျဖင့္ ရွိေနတဲ့ တရားကို "ဓာတု" လို႔ ေခၚတယ္။
"အတၱေနာ သဘာ၀ံ ဓာေရတီတိဓာတု" သူ႔သဘာ၀အတိုင္းသူ ထင္ရွားရွိေနတာကို ဓာတု။

ျမတ္စြာဘုရားက ဓာတ္အမ်ိဳးမ်ိဳး ေဟာတယ္။ အဘိဓမၼာမွာဆိုရင္ ဓာတ္ (၁၈)ပါး ေဟာထားတာရွိတယ္။ ဒီတရားေတြက အလြန္ေလးနက္ေသာ္လည္း လူနဲ႔ အလြန္နီးစပ္တဲ့ တရားေတြ ျဖစ္တယ္။

ေလာကမွာ နီးပင္နီးေသာ္လည္း မျမင္တာေတြက အမ်ားႀကီး၊
မျမင္ႏိုင္တာေတြက အမ်ားႀကီး။
ျမင္ဖို႔ ခက္တယ္။
"ဒုဒၵသတၱာ ဂမၻီရံ၊ ဂမၻီရတၱာ ဒုဒၵသံ" နက္နဲတယ္ဆိုတဲ့ သဘာ၀တရားေတြဟာ တခ်ိဳ႔ဟာက "ျမင္ဖို႔ခက္လို႔ နက္နဲတာ"၊
ေ၀းလို႔ မျမင္ႏိုင္တာမ်ိဳး မဟုတ္ဘူး။
နက္နဲလို႔ မျမင္ႏိုင္တာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။
ျမင္ဖို႔ သတိမူရန္ ခက္ခဲတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ နက္နဲတယ္။
တခ်ိဳ႔တရားကေတာ့ အဲဒီလိုမဟုတ္ဘူး။
"နက္နဲလို႔ ျမင္ဖို႔ခက္တာ"၊
ဆိုပါစို႔
နီးလ်က္သားနဲႊ မျမင္ရဘူး
ေ၀းလို႔ မျမင္ရဘူး ႏွစ္မ်ိဳးရွိႏိုင္တယ္။
ေ၀းေနရင္လည္း မျမင္ရဘူး၊ နီးလ်က္သားနဲ႔လည္း မျမင္ရတာ ရွိတယ္။
ေအး
"ဓာတု" ဆိုတဲ့ သဘာ၀တရားေတြက ကိုယ့္ခႏၶာကိုယ္မွာ ရွိတယ္။
လူတိုင္း လူတိုင္းမွာ ရွိေနတဲ့တရားေတြ ျဖစ္တယ္။

အဲဒီ လူတိုင္း လူတိုင္းမွာ ရွိေနတဲ့တရားဟာ အလြန္ နီးကပ္တယ္။
ကိုယ္ထဲမွာ ရွိေနေသာ္လည္းပဲ ျမင္ဖို႔ခက္ခဲသည့္အတြက္ေၾကာင့္ ဂမၻီရ နက္တယ္ လို႔ ဒီလိုေျပာတာ။
ဟို နိဗၺာန္တို႔ ဘာတို႔က်ေတာ့ နက္နဲလြန္းအားႀကီးလို႔ မျမင္ႏိုင္ဘူးလို႔ေျပာတာ။

ဓာတု ကို English လိုျပန္တဲ့အခါက်ေတာ့ Element လို႔ ျပန္တာေပါ့။ အဲဒီေတာ့ "ဓာတု၀ိဘဂၤ" ကို Analysis of Element လို႔ ဆိုရမွာေပါ့။
လူေတြရဲ႔ သႏၲာန္မွာရွိတဲ့ သဘာ၀ဓာတ္တရားကို ခြဲျခားစိတ္ျဖာၿပီးေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားက ေဟာေတာ့ ကိုယ့္ခႏၶာေလးကို ကိုယ္က အာ႐ံုစိုက္လိုက္လို႔ရွိရင္ ဒီသေဘာတရားေတြ ေတြ႔လာမွာျဖစ္ပါတယ္။

ေအး ဒီသုတၱန္ေဟာတဲ့အခါမွာ တရားနာ ပုဂိၢဳလ္က တစ္ဦးတည္းပဲရွိတယ္။ ေဟာတဲ့ေနရာကလည္း ခမ္းခမ္းနားနားႀကီး မဟုတ္ဘူး။ အိုးထိန္းသည္ တစ္ဦးရဲ႔ အိုးလုပ္တဲ့တဲႀကီးထဲမွာ ေဟာတာ။ ေဟာတဲ့အခ်ိန္ကလည္း ညသန္းေခါင္ေက်ာ္တဲ့အခ်ိန္၊
တရားနာ ပရိသတ္ကလည္းပဲ ပုကၠဳသာတိ-တစ္ဦးတည္းပဲ ရွိတယ္။

တရားနာပရိသတ္နဲ႔ တရားေဟာတဲ့ ျမတ္စြာဘုရားသခင္ ကိုယိေတာ္ျမတ္ဟာ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး ဆက္သြယ္မႈ မရွိဘူး။
တရားနာေနတဲ့ ပုဂိၢဳလ္က တရားေဟာေနတဲ့ ပုဂိၢဳလ္ကို ဘယ္ပုဂၢိဳလ္ဆိုတာ မသိဘူး။ ဘုရားမွန္း မသိဘူး။
အဲဒီလို အေျခအေနနဲ႔ ေဟာထားတဲ့ သုတၱန္တစ္ခု။
ဒါေၾကာင့္မို႔ "အိုးထိန္းသည္ရဲ႔ တဲထဲက တရားပြဲ" လို႔ ဒီလိုမွတ္ထားေပါ့။

ကဲ သုတၱန္ကေလး စလိုက္ၾကရေအာင္၊ အႏွစ္ခ်ဳပ္ကို ေဟာမွာ ျဖစ္သည့္အတြက္ေၾကာင့္ ဘုန္းႀကွးတို႔ ပါဠိေတြကို မ်ားမ်ားမရြတ္ေတာ့ဘဲနဲ႔ ျမန္မာလို ရွင္းၿပီးေတာ့ ေျပာရေအာင္။
ဘယ္သုတၱန္ပဲျဖစ္ျဖစ္ သုတၱန္ျဖစ္ေပၚလာပံုေလးက စၿပီးေျပာမွ ပိုၿပီးအဆင္ေျပတယ္။.................
(အျပည့္အစံု မတင္ျဖစ္တာကို သည္းခံပါရွင္)

*ဘိကၡဳ ဆိုတာ ဆြမ္းေတြ၊ ဟင္းေတြ၊ ထမင္းေတြ ေန႔စဥ္ စားစရာ ေသာက္စရာေတြကို ခ်က္ျပဳတ္ၿပီးေတာ့ မစားေတာ့ဘူး။ ဆြမ္းခံၿပီးေတာ့ စားတဲ့ ပုဂိၢဳလ္ေတြေပါ့။ အခု ျမန္မာျပည္မွာ ေထရ၀ါဒ ဗုဒၶသာသနာ ထြန္းကားတဲ့ႏိုင္ငံဆိုေတာ့ ဘိကၡဳ ဆိုရင္ ေထရ၀ါဒ ဘုန္းႀကီးပဲလို႔ ဒီလိုပဲ ေအာက္ေမ့ၾကမွာေပါ့။

*ျမတ္စြာဘုရားရဲ႔ ပံုပန္းသဏၭာန္ဟာ အမ်ားႏွင့္ ဆင္တူတယ္။ ခုေခတ္ ထုလုပ္ထားတဲ့ ႐ုပ္တုက်ေတာ့ ထူးထူးျခားျခားႀကီးေတြ ျဖစ္ေနတာေပါ့။ အမွန္ေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားဟာ "သမေဏာ ေဂါတေမာ" ရဟန္းေဂါတမဆိုတဲ့ နာမည္နဲ႔ ရဟန္းေတာ္တစ္ပါးပဲ။ လူသားရဟန္း ျဖစ္သည့္အတြက္ေၾကာင့္ ထိုေခတ္ထိုအခါကာလက လူေတြရဲ႔ အရပ္အေမာင္းမ်ိဳး ရွိမွာေပါ့။
ေအး ဘုရားဆိုေတာ့ ထြားထြားက်ိဳင္းက်ိဳင္း ႐ုပ္ဆင္းသပၸါယ္ၿပီး ေခ်ာေခ်ာေမာေမာေတာ့ ရွိမွာေပါ့ေနာ္။
သို႔ေသာ္လည္း ၾကည့္လိုက္လို႔ ရွိရင္ေတာ့ ရဟန္းေတာ္တစ္ပါးဟာ ရဟန္းေတာ္တစ္ပါးပဲေပါ့။ တစ္ခါတုန္းက ရဟန္းေတာ္ေတြက အစည္းအေ၀းခန္းမမွာ ထိုင္ေနၾကတယ္၊ ညီေတာ္ျဖစ္တဲ့ ရွင္နႏၵက ျမတ္စြာဘုရား၀တ္တဲ့ သကၤန္းမ်ိဳး ခပ္ဖားဖား သကၤန္းႀကီးကို၀တ္ၿပီး ခပ္လွမ္းလွမ္းကလာတာ၊ ညီအစ္ကိုဆိုေတာ့ ႐ုပ္ကတူတာေပါ့၊ ရွင္နႏၵၾကြလာတာကို ခပ္လွမ္းလွမ္းက ျမင္ၾကရတဲ့ ရဟန္းေတာ္ေတြက "ဟိုမွာ ဘုရားၾကြလာၿပီ၊ ဘုရားၾကြလာၿပီ" ဆိုၿပီးေတာ့ ခရီးဦးႀကိဳဆိုဖို႔ အဆင္သင့္ ထၾကတယ္။ အနီးနား ေရာက္လာတဲ့အခါက်ေတာ့မွ ဘုရားမဟုတ္ဘူး ညီေတာ္နႏၵမွန္းသိၾကတယ္တဲ့။ ၀ိနည္းပါဠိေတာ္ထဲမွာ မွတ္တမ္းတစ္ခု ရွိတယ္ေပါ့။
ရွင္အာနႏၵာဟာ ဘုရားရဲ႔ညီေတာ္၊ ျမတ္စြာဘုရားထက္ လက္အရပ္ေလးသစ္ပဲ နိမ့္တယ္တဲ့၊ျမတ္စြာဘုရားနဲ႔ အရပ္အေမာင္း ခပ္ဆင္ဆင္၊ ႐ုပ္ကလည္း ညီအစ္ကိုဆိုေတာ့ တူတာေပါ့ေနာ္။ ျမတ္စြာဘုရားကို တစ္ခါတစ္ရံ မထင္မရွား ၾကြလာတဲ့အခါက်ေတာ့ သာမန္ ရဟန္းေတာ္တစ္ပါးလို႔ ဒီလိုပဲ ထင္ၾကတယ္။ တပည့္ပရိသတ္နဲ႔ ခမ္းခမ္းနားနား ေနာက္ပါေတြနဲ႔ ၾကြလာတဲ့အခါက်ေတာ့ ဘုရားရဲ႔ ဂုဏ္က်က္သေရေတြ ၾကည့္လိုက္လို႔ရွိရင္သာ ဒါ ဘုရားပဲလို႔ ကြဲကြဲျပားျပား သိႏိုင္တာ။

အဂၢမဟာပ႑ိတ အရွင္နႏၵမာလာဘိ၀ံသ(Ph.D)

စိတ္ပါပဲ

အေရမလွ ေတြးသမွ် ေဆြးရတာလဲ ဒီစိတ္ပဲ...
တရားမ၀င္ အမ်ားပင္ မွားျခင္တာလဲ ဒီစိတ္ပဲ...
ႏွလွံုးဘ၀င္ မျပဳံးရႊင္ မုန္းျခင္တာလဲ ဒီစိတ္ပဲ...
အျပစ္မျမင္ အႏွစ္ထင္ ခ်စ္ခင္တာလဲ ဒီစိတ္ပဲ...
ကာမဂုဏ္တြင္ အာရုံ၀င္ ေပ်ာ္ရႊင္တာလည္း ဒီစိတ္ပဲ...
အကန္းအသြင္ အရမ္းႏွင္ ၾကမ္းျခင္တာလည္း ဒီစိတ္ပဲ...
ခ်စ္စရာေကာင္း မုန္းဖို႔ေကာင္း ေျပာင္းေနတာလည္း ဒီစိတ္ပဲ...
အျပင္း အျဖင္း လူသခင္ႏွျံခင္တာလည္း ဒီစိတ္ပဲ...
သတိဥာဏ္ရွင္ သံပဇဥ္ သိျမင္တာလည္း ဒီစိတ္ပဲ...
ဒါန သီလ သမထ ျပဳၾကတာလည္း ဒီစိတ္ပဲ...
သာသနာ့ကို မၾကည္ညိဳ တြန္းထိုးတာလည္း ဒီစိတ္ပဲ...
အေနမၾက အေခ်မက် ေသရတာလည္း ဒီစိတ္ပဲ...
ဘာ၀နာ ရုပ္ နာမ္အျမင္သန္ က်င့္ၾကံတာလည္း ဒီစိတ္ပဲ...
တစ္မဂ္ တစ္ဗိုလ္ ရက္တိုတို ေရာက္ျခင္တာလည္း ဒီစိတ္ပဲ...

အေကာင္း မေကာင္း အေၾကာင္းေၾကာင္းကုိ၊
ေသာင္းေျပာင္း ကုန္စင္ အစုံျမင္၍၊
ေထရ္ရွင္ ေရွ႕သြား၊ ဘုန္းအမ်ား၏ တရားစဥ္ႏွင့္ အဆင့္သင့္သား၊
ရွင္က်င့္၀တ္ေခၚ ေရွးစာေတာ္ကုိ၊
ေခတ္ေပၚ လွစ္ဆင့္၊ စုံေအာင္ဖြင့္သည္
မ်ဳိးႏွင့္ သာသနာ တည္ေၾကာင္းတည္း။

ငါတုိ႔ျဖစ္ရ
ဤေလာက၀ယ္၊
ဘ၀သမိုင္း မရိုင္းေစရန္
စိတ္မန္မခ် မာနမပါ၊
ဒို႔စြမ္းရာျဖင့္
ဒုိ႔သာသနာ ဒုိ႔ျပည္ရြာကို
သာယာေစမႈ
လုံ႕လၿပဳအံ့။ ။

အေရးအႀကီးဆံုးကို သိခ်င္တဲ့ဘုရင္ႀကီး

ေရွးေရွးတုန္းက တိုင္းျပည္တစ္ခုမွာ အသိ
ဉာဏ္ပညာကုိျမတ္ႏိုးတဲ့ ဘုရင္ႀကီးတစ္ပါး
အုပ္စိုးေနသတဲ့။ ဘုရင္ႀကီးဟာ စာေပဗဟု
သုတကို အင္မတန္ေလ့လာလိုက္စားၿပီး
နန္းေတာ္ထဲမွာလည္း ပညာရွိအမတ္ႀကီး
ေတြကို စုေ၀းကာတစ္ပတ္တစ္ခါ ညီလာခံ
က်င္းပတတ္တယ္။ ပညာရွိအမတ္ႀကီးေတြ
ရဲ႕ညီလာခံမွာ ဘုရင္ႀကီးကသူသိလုိတဲ့ပုစၧာ
ျပႆနာကို တင္ျပေဆြးေႏြးေလ့ရွိတယ္။

တစ္ခါေတာ့ ဘုရင္ႀကီးက လူ႕ဘ၀ဟာအင္
မတန္မွတိုေတာင္းလွတယ္။ တိုေတာင္းလွ
တဲ့အသက္တာမွာ လုပ္စရာေတြကလည္း
မ်ားလိုက္တာ၊ အဲဒီအမ်ားထဲက အေရးႀကီး
တာကိုပဲ ေရြးၿပီးလုပ္မွျဖစ္မယ္လို႔ေတြးမိသ
တဲ့။

အဲဒါနဲ႔ပညာရွိအမတ္ႀကီးဟာ ေနာက္တစ္
ပတ္ပညာရွိအမတ္ႀကီးေတြညီလာခံမွာ
၁။ ေလာကမွာဘယ္အခ်ိန္ဟာ အေရးအ
ႀကီးဆံုးလဲ။
၂။ ေလာကမွာ ဘယ္ကိစၥဟာအေရးအ
ႀကီးဆံုးလဲ။
၃။ ေလာကမွာ ဘယ္သူဟာအေရးအႀကီး
ဆံုးလဲဆိုတဲ့ ျပႆနာပုစၧာသံုးခုကို အမတ္
ႀကီးေတြထံတင္ျပေမးျမန္းပါတယ္။ ေျဖဆို
ဖို႔အခ်ိန္ကိုလည္း ခုႏွစ္ရက္ သတ္မွတ္ေပး
လိုက္ပါတယ္။

ေနာက္တစ္ပတ္ညီလာခံမွာ ပညာရွိအမတ္
ႀကီးေတြဟာ ျပႆနာသံုးခုရဲ႕အေျဖကိုသူတို႔
ဉာဏ္မွီသေလာက္အသီးသီးေျဖဆိုၾကပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ဘုရင္မင္းျမတ္စိတ္တိုင္းက်အေျဖကို
မရႏိုင္ဘူးျဖစ္ေနတယ္။ ဘုရင္မင္းျမတ္ဟာဒီ
ျပႆနာသံုးခုရဲ႕အေျဖကို စိတ္တိုင္းက်မသိရ
တာေၾကာင့္ မစားႏုိင္ မအိပ္ႏိုင္ျဖစ္လာတယ္။

ေနာက္ဆံုးေတာ့ဘုရင္မင္းျမတ္ဟာ ဒီျပႆနာ
ရဲ႕အေျဖကို သိရေအာင္ ေတာအုပ္ထဲမွာ ရွိတဲ့
ရေသ့ၾကီးတစ္ပါးထံ သြားၿပီးေမးျမန္းဖို႔ ဆံုးျဖတ္
လိုက္တယ္။ နန္းေတာ္ထဲပျမင္းစီးၿပီးထြက္လာ
ခဲ့တဲ့ ဘုရင္မင္းျမတ္ဟာ ရေသ့ႀကီးရဲ႕ေက်ာင္း
နဲ႔ မလွမ္းမကမ္း အေရာက္မွာ ေတာထဲမွာသက္
ေတာ္ေစာင့္ရဲမက္ေတြနဲ႔ ျမင္းကို ထားခဲ့ၿပီးတစ္
ကိုယ္တည္း ေျခက်င္ေလွ်ာက္ၿပီး ရေသ့ႀကီး
ေက်ာင္းကိုလာခဲ့တယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ ရေသ့ႀကီးက လက္တစ္ဖက္နဲ႔
သစ္ေစ့ထုပ္ကေလးကိုကိုင္ၿပီး လက္တစ္ဖက္
ကတူူးရြင္းကိုကိုင္ကာ ေက်ာင္းထဲကအျပင္ကို
ထြက္လာခဲ့သတဲ့။ ဘုရင္မင္းျမတ္ကလည္း
ရေသ့သူျမတ္ကို အ႐ိုအေသေပးၿပီးသူသိလို
တဲ့ ျပႆနာသံုးခုရဲ႕အေျဖကို ေမးပါတယ္။
ရေသ့ႀကီးဟာ ခဏေလာက္ရပ္ၿပီးစဥ္းစားေန
ရင္းက ဘာစကားမွ်မေျပာဘဲေရွ႕ဆက္သြား
တယ္။ ေက်ာင္း၀င္းတစ္ေနရာေရာက္တဲ့အခါ
ေဆာင့္ေၾကာင့္ထိုင္ၿပီး တြင္းငယ္တစ္ခုကုိတူး
ေနသတဲ့။

ဘုရင္မင္းျမတ္လည္း မေနႏုိင္တာနဲ႔ရေသ့ႀကီး
ကိုကူညီၿပီး တြင္းတူးေပးပါတယ္။ ရေသ့ႀကီး
ကလည္း တစ္တြင္းၿပီးတစ္တြင္းတူးခိုင္းၿပီးသစ္
ေစ့ေတြကုိ စိုက္ပ်ဳိးလိုက္တာ ေနာက္ဆံုးတစ္
ေစ့ပဲက်န္ေတာ့တယ္။ ေနကလည္းအေတာ္
ေစာင္းေနၿပီမို႔ ဘုရင္မင္းျမတ္ကလည္းဒီတစ္
တြင္းတူးၿပီးရင္ေတာ့ နန္းေတာ္ကို ျပန္ေတာ့
မယ္လို႔ ေတြးေနသတဲ့။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ ရင္၀မွာျမွားတန္းလန္းနဲ႔ဒဏ္ရာ
ေတြရထားတဲ့ လူတစ္ေယာက္ဟာ ရေသ့ႀကီး
ရဲ႕ေက်ာင္း၀င္းအတြင္း ေျပး၀င္လာၿပီးလဲက်
သြားသတဲ့။ အဲဒီအခါဘုရင္မင္းျမတ္ဟာ တူး
လက္စ တူးရြင္းကိုလက္ကခ်လိုက္ၿပီးဒဏ္ရာ
ရထားတဲ့သူကို ေျပးထူလိုက္ပါတယ္။ ၿပီးရင္
ေက်ာင္းေပၚကို တြဲတင္ၿပီးဒဏ္ရာေတြကုိ
သက္သာရာရေအာင္ေဆးကုသေပးပါတယ္။
ဒဏ္ရာရထားတဲ့သူကို ေဆးကုသျပဳစုေပးရ
တာနဲ႔ ဘုရင္မင္းျမတ္ဟာ ေမာလည္းေမာ
နန္းေတာ္ကိုျပန္ဖုိ႔ အခ်ိန္လည္းမရွိေတာ့တာ
မို႔ ရေသ့ႀကီးရဲ႕ေက်ာင္းမွာပဲ ညအိပ္လိုက္ရ
ပါသတဲ့။

မနက္မိုးလင္းတဲ့အခါ ဘုရင္မင္းျမတ္ဟာ
နန္းေတာ္ကိုျပန္ဖို႔ျပင္ပါတယ္။ အဲဒီအခါမေန႔
ကဒဏ္ရာရလာတဲ့သူက ဘုရင္မင္းျမတ္ကို
ဒူးေထာက္ေတာင္းပန္ရင္း အျပစ္ကခြင့္လႊတ္
ဖို႔ေတာင္းပန္ပါတယ္။ ဘုရင္မင္းျမတ္ကသင့္
ကို ကၽြႏု္ပ္ကမသိပါလားဆိုေတာ့ ဒဏ္ရာရ
လူနာက ဘုရင္မင္းျမတ္က ကၽြႏု္ပ္ကိုမသိ
ေပမယ့္ ကၽြႏု္ပ္ကေတာ့ ဘုရင္မင္းျမတ္ကို
ေကာင္းေကာင္းႀကီးသိပါတယ္။ ကၽြႏု္ပ္ဟာ
ဘုရင္မင္းျမတ္ႀကီးလက္ခ်က္နဲ႔ေသဆံုးသြား
တဲ့ ေတာပုန္းဓားျပႀကီးရဲ႕သားပါ။

ဖခင္အတြက္ လက္စားေခ်ဖို႔ ဘုရင္မင္းျမတ္
ကို ေတာအုပ္ထဲမွာ ေစာင့္ဆိုင္းေနတုန္း
ဘုရင္မင္းျမတ္ရဲ႕ကိုယ္ရံေတာ္စစ္သည္ေတြ
နဲ႔တုိးၿပီး တိုက္ပြဲေတြျဖစ္ရာက ဒဏ္ရာေတြရ
လာခဲ့ရတာပါ။ အခုေတာ့ ဘုရင္မင္းျမတ္ရဲ႕
ကုသမႈေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္မ်ဳိးအသက္ရွင္ရ
တာပါ။ ဘုရင္မင္းျမတ္ဟာ ကၽြန္ေတာ္မ်ဳိးရဲ႕
အသက္သခင္ပါ။ ဘုရင္မင္းျမတ္ရဲ႕ေက်းဇူး
ေတာ္ေၾကာင့္ ဘုရင္မင္းျမတ္အေပၚထားရွိ
ခဲ့တဲ့ ရန္ၿငိဳးဟာလည္း ကြယ္ေပ်ာက္သြား
ခဲ့ပါၿပီ။ ဒီအတြက္ကၽြန္ေတာ္မ်ဳိးကို အျပစ္မွ
ခြင့္လႊတ္ေတာ္မူပါရန္ဟု အရွည္ႀကီးရွင္းျပ
ပါတယ္။

ဒီအခါဘုရင္မင္းျမတ္ဟာ သူ႔အေပၚမွာတင္
ေနတဲ့ရန္ၿငိဳးတစ္ခု မထင္မွတ္ဘဲေျပေပ်ာက္
သြားတာသိရတဲ့အတြက္ အလြန္တရာ၀မ္း
ေျမာက္၀မ္းသာ ျဖစ္ေတာ္မူပါတယ္။
ဒဏ္ရာရလူငယ္ကိုလည္း အျပစ္မွခြင့္လႊတ္
ေၾကာင္း ေျပာဆိုၿပီးရေသ့ႀကီးကို ႏႈတ္ဆက္
ကန္ေတာ့ရန္ ေက်ာင္းေပၚက ဆင္းလာခဲ့ပါ
တယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ ရေသ့ႀကီးဟာ မေန႔က
တြင္းတူး စိုက္ပ်ဳိးခဲ့တဲ့ သစ္ေစ့ေတြကုိ ေရ
ေလာင္းေပးေနပါတယ္။ ဘုရင္မင္းျမတ္ဟာ
ရေသ့ႀကီးကို ဦးခ် အ႐ိုအေသ ေပးၿပီး နန္း
ေတာ္ျပန္ေတာ့မယ့္အေၾကာင္းနဲ႔ မေန႔ကေမး
ခဲ့တဲ့ျပႆနာသံုးခုရဲ႕အေျဖကိုသိလိုပါေၾကာင္း
ထပ္မံေလွ်ာက္ထားျပန္ပါတယ္။ အဲဒီအခါ
ရေသ့ႀကီးကၿပံဳးလိုက္ၿပီး ဒီျပႆနာရဲ႕အေျဖ
ကအခုထိ မရေသးဘူးလား။ မေန႔က အေျဖ
ေပးၿပီးၿပီလို႔ ေျပာပါတယ္။

ဘုရင္မင္းျမတ္က ဘယ္လုိအေျဖလည္းဘုရား။
တပည့္ေတာ္ နားမလည္ေသးပါဘုရားလို႔
ေလွ်ာက္ထားတဲ့အခါ ရေသ့ႀကီးက ဘုရင္မင္း
ျမတ္ မေန႔တုန္းကအျဖစ္အပ်က္ေတြကုိျပန္စဥ္း
စားစမ္းပါ။ ဘယ္အခ်ိန္ဟာအေရးအႀကီးဆံုး
လည္းဆိုတာ ဘုရင္မင္းျမတ္ကၽြႏု္ပ္ေက်ာင္း
ကိုေရာက္လာေတာ့ ကၽြႏု္ပ္ဟာတြင္းတူးေနခဲ့
တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ဟာအေရးအႀကီးဆံုးပဲ။
အဲဒါကိုဂ႐ုမစိုက္ပဲ နန္းေတာ္ျပန္သြားခဲ့မယ္
ဆုိရင္ ဘုရင္မင္းျမတ္ဟာေတာအုပ္ထဲမွာလုပ္
ႀကံခံရလိမ့္မယ္။ အခုေတာ့ဘုရင္မင္းျမတ္ဟာ
အေရးအႀကီးဆံုးအခ်ိန္မွာ အေရးႀကီးတဲ့အလုပ္
ကုိ လုပ္ခဲ့တဲ့အတြက္ ဒီအျဖစ္ဆိုးကလြတ္သြား
ၿပီ။

အေရးႀကီးဆံုးအလုပ္ဟာ ဘာလဲ။ ထပ္ၿပီး
ေတာ့စဥ္းစားပါဦး။ မေန႔ကကၽြႏု္ပ္တြင္းတူးေန
စဥ္ ဘုရင္မင္းျမတ္ ေရာက္လာတယ္။ အဲဒီ
တြင္းတူးတဲ့အလုပ္ဟာ အေရးႀကီးတဲ့အလုပ္
ေပါ့။ ဒီအလုပ္ကိုဘုရင္မင္းျမတ္မ်က္ကြယ္ျပဳ
မယ္ဆိုရင္ ဒီေန႔ ဒီအေျခအေနမ်ဳိး ဘုရင္မင္း
ျမတ္ ဘယ္ျမင္ရေတာ့မလဲ။ တစ္မ်ဳိးတစ္ဖံု
ေျပာင္းေနေလာက္ၿပီေပါ့။

ေနာက္ၿပီး ဘယ္သူဟာအေရးအႀကီးဆံုးလည္း
တဲ့. ကိုယ္နဲ႔အတူရွိေနတဲ့သူဟာ အေရးအႀကီး
ဆံုးပဲ။ ဘုရင္မင္းျမတ္ဟာမေန႔ကကၽြႏု္ပ္နဲ႔အတူ
ရွိစဥ္ ကၽြႏု္ပ္ကုိ အေရးထားခဲ့တယ္။ ဒါမွန္တာ
ပဲ။ ေနာက္ၿပီးဒဏ္ရာရတဲ့သူ ေရာက္လာတဲ့အခါ
သူ႔ကိုလည္း အေရးထားဂ႐ုစိုက္ခဲ့တယ္။
ဒီအတြက္ ဘုရင္မင္းျမတ္ဟာ ရန္သူတစ္
ေယာက္အစား မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ ရခဲ့တယ္။

ကဲ လိုရင္းေျပာရရင္ ေလာကမွာ
၁။ ကိုယ္ေရာက္ေနဆဲ ပစၥဳပၸန္အခ်ိန္ဟာအေရး
အႀကီးဆံုးပဲ။
၂။ ကိုယ္လုပ္ေနတဲ့ ပစၥဳပၸန္အလုပ္ဟာအေရး
အႀကီးဆံုး ကိစၥပဲ။
၃။ ကိုယ္နဲ႔အတူရွိေနတဲ့သူဟာ ကိုယ့္အတြက္
အေရးအႀကီးဆံုးလူပဲဆိုတာ မွတ္လိုက္ပါလို႔
အေသအခ်ာရွင္းျပပါတယ္။

အဲဒီအခါမွာ ဘုရင္မင္းျမတ္ဟာ ရေသ့ႀကီးရဲ႕
အေျဖကို စိတ္တိုင္းက်အားရႏွစ္ၿခိဳက္ၿပီးသာဓု
(၃)ႀကိမ္ေခၚလိုက္ပါသတဲ့။

အပၸမာဒဓမၼပံုျပင္မ်ား
အပၸမာဒ
အတြဲ(၃)၊ အမွတ္(၉)

ျမစ္ႀကီးကို ကူးႏိုင္ပါလ်က္ ေရအိုင္ငယ္၌ မနစ္ျမဳပ္ေစလို

ယထာ နဒိ ံ၊ တိ၀ိတၳာရံ၊ ေယာ တိေဏၰာပိ တိ
ခုဒၵေက။ သေရ ေစပိ နိမုေဇၨယ်၊ န ထုေတာ
ေသာ ဟိ နိႏၵိေတာ။(ပထ်ာ)
ဧ၀ေမ၀ မဟာကာေမ၊ ပဇဟေႏၱာပိ ေယာ
ယတိ။ ပေရဟိ ဒိႏၷဘေ႑သု၊ လေဂၢယ်
ေသာ တိနိႏၵိေတာ။(ပထ်ာ)

အၾကင္ေယာက္်ား ေရကူးသမားသည္ အလြန္
က်ယ္ေသာ ဧရာ၀တီျမစ္လုိ ျမစ္ႀကီးကို ကူးႏုိင္
ပါလ်က္ အလြန္ငယ္ေသာေရအိုင္၌ မကူးႏုိင္ဘဲ
နစ္ျမဳပ္ျငားအံ့။ ထိုေယာက္်ားကို မခ်ီးမႊန္း႐ုံမက
ကဲ့ရဲ႕အပ္၏။ ကဲ့ရဲ႕အပ္သကဲ့သုိ႕
ဤနည္းအတူပင္ အၾကင္ရဟန္းသည္ မာတုဂါမ
အာ႐ုံေမထုန္ ကာမဂုဏ္ႀကီးငယ္တုိ႔ကို ပယ္စြန္႔
ႏုိင္ပါလ်က္ သူတစ္ပါးတို႔က လွဴဒါန္းေပးကမ္း
အပ္ေသာ ကာမဂုဏ္အငယ္စားပစၥည္းဘ႑ာ
မ်ား၌ ၿငိကပ္တြယ္တာ တက္မက္ျငားအံ့။
ထိုရဟန္းကို အလြန္ကဲ့ရဲ႕အပ္၏။

ရန္ကင္းေတာရဆရာေတာ္
အရွင္တိႆမဟာေထရ္၏
ဓမၼသံယုတ္ဂါထာ

အႏွစ္သာရငါးမ်ဳိး

၁။ လူ႔ဘ၀
ဒကာ ဒကာမေတြ မိမိတို႔ဘ၀ အႏွစ္သာရရွိတဲ့
ဘ၀ဆိုတာေလး သိရေအာင္ နည္းနည္းအႏွစ္
တရားေလးနဲ႔ အစခ်ီရေအာင္။
သံသာရံ သာရံ မာႏုသတၱံ၊
တဟိဥၥ ေ၀ကလႅာဘာေ၀ါ သာဓု သဗၺိျႏၵိယာနံ၊
ေကာသညံ တသၼိ ံ၊ တႆေသာေစယ် ဘာေ၀ါ၊
တသၼိ ံသုႆုသာ ဓမၼရာဇႆ ဓမၼံ။
သံသာေရ၊ သံသရာေလာကထဲ၌။ မာႏုသတၱံ၊
လူ႕ဘ၀လူ႔အျဖစ္ကိုရျခင္းသည္။ သာရံ၊ အႏွစ္
သာရအစစ္ တကယ္တမ္းျဖစ္ပါေပ၏။

လူ႔ဘ၀အႏွစ္သာရတဲ့။ လူ႔ဘ၀ရတာဟာအႏွစ္
သာရကို ရျခင္းပဲ။ ဒီေတာ့ ဘုန္းႀကီးတို႔လူ႔ဘ၀
ရတိုင္း အႏွစ္သာရ ရသလားဆိုေတာ့ ဒီလို
ေတာ့လည္းမဟုတ္ဘူး။ လူ႔က်င့္၀တ္ လူ႔တရား
ဆိုရတဲ့ သူေတာ္ေကာင္းတရားေတြရွိတယ္။
အဲဒီတရားေတြဟာ လူ႔ဘ၀အႏွစ္လူ႔ဘ၀ရတနာ
ပဲ။ လူ႔ဘ၀တန္ဖိုးပဲ။ ဒါေၾကာင့္တန္ဖိုးရွိတဲ့အျဖစ္
မ်ဳိးေရာက္ေအာင္ လူ႔ဘ၀ကိုေဆာင္ႏုိင္မွအႏွစ္
သာရရွိတဲ့ဘ၀ ဆိုတာကို သိရတယ္။

သံသာေရ၊ သံသရာ၌။ မာႏုသတၱံ၊ လူ႔ဘ၀လူ႔
အျဖစ္သည္။ သာရံ၊ အႏွစ္သာရအစစ္တကယ္
တန္းျဖစ္ပါေပ၏။

သံသရာ၌ လူ႔အျဖစ္ဟာ အႏွစ္သာရပဲ။ ဟုတ္
လည္းဟုတ္တယ္။ ဒီလူ႔ဘ၀ကိုအမွီျပဳၿပီးေကာင္း
မႈအမ်ဳိးမ်ဳိး ေကာင္းက်ဳိးအေထြေထြ။ ေလာကမွာ
တန္ခိုးအမ်ဳိးမ်ဳိးေတြ အမ်ဳိးမ်ဳိးအသိအလိမၼာေတြ
ပညာေတြ အမ်ဳိးမ်ဳိးအစိုးရမႈေတြ စသည္ျဖစ္လာ
ရတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ လူ႔ဘ၀ဟာ အႏွစ္သာရ။

၂။ ဣေျႏၵမခ်ြတ္ယြင္းျခင္း
တဟိဥၥ၊ ထိုလူ႔ဘ၀၌လည္း။ သာဓု၊ ေကာင္းစြာ။
သဗၺိျႏၵိယာနံ၊ အလံုးစံုေသာ မ်က္စိ နား ႏွာ လွ်ာ
ကိုယ္ စိတ္ တည္းဟူေသာ ဣေျႏၵတို႔၏။ ေ၀က
လႅာဘာေ၀ါ၊ ခ်ြတ္ယြင္းျခင္းမရွိသည့္အျဖစ္သည္၊
သာရံ၊ အႏွစ္သာရတစ္ရပ္ပင္ ျဖစ္ပါေပ၏။
လူ႔ဘ၀ရလို႔ မ်က္စိ၊ နား၊ ႏွာ၊ လွ်ာ၊ ကိုယ္၊ စိတ္
အဂၤါခ်ဳိ႕တဲ့မႈမရွိတာဟာလည္း အႏွစ္သာရတစ္
ရပ္ပဲတဲ့။

၃။ အမ်ဳိးေကာင္းျဖစ္ရျခင္း
တသၼိ ံ၊ ထိုလူ႔ဘ၀၌။ ေကာလညံ၊ ေကာင္းေသာ
အမ်ဳိး၌ျဖစ္ရျခင္းသည္။ သာရံ၊ အႏွစ္သာရတစ္
ရပ္ပင္ ျဖစ္ပါေပ၏။
လူျဖစ္ျပန္ရင္လည္း အမ်ဳိးေကာင္းသားျဖစ္ရတာ
ဟာ အႏွစ္သာရတစ္ရပ္ပဲတဲ့။

၄။ စင္ၾကယ္ျခင္း
တႆ၊ ထုိလူ႔ဘ၀၏။ ေသာေစယ်ဘာေ၀ါ၊ ကိုယ္
၏စင္ၾကယ္ျခင္း၊ ႏႈတ္၏စင္ၾကယ္ျခင္း၊ စိတ္၏စင္
ၾကယ္ျခင္းဆိုတဲ့ စင္ၾကယ္သည္၏အျဖစ္သည္။
သာရံ၊ အႏွစ္သာရတစ္ရပ္ပင္ ျဖစ္ပါေပ၏။ အမ်ဳိး
ေကာင္းမွာ ျဖစ္ရတဲ့ မိမိတို႔ရဲ႕ ကိုယ္မွာ ေကာင္းမႈ
ေတြျဖစ္ၿပီး ကိုယ္၏စင္ၾကယ္ျခင္း၊ ႏႈတ္မွာေကာင္း
မႈေတြျဖစ္ၿပီး ႏႈတ္၏စင္ၾကယ္ျခင္း၊ စိတ္မွာေကာင္း
မႈေတြျဖစ္ၿပီး စိတ္၏စင္ၾကယ္ျခင္းဆိုတဲ့ စင္ၾကယ္
ျခင္းနဲ႔ျပည့္စံုျခင္းဟာလည္း အႏွစ္သာရပဲတဲ့။

၅။ တရားနာျခင္း
တသၼိ ံ သုႆုသာ ဓမၼရာဇႆ ဓမၼံ။
တသၼိ ံ၊ ထိုလူ႔ဘ၀၌။ ဓမၼရာဇႆ၊ တရားမင္းျဖစ္
ေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရား၏။ ဓမၼံ၊ တရားကို။
သုႆုသာ၊ ၾကားနာရျခင္းသည္။ သာရံ၊ အႏွစ္
သာရပင္ ျဖစ္ပါေပ၏။
အႏွစ္သာရငါးမ်ဳိးနဲ႔ျပည့္စံုၾကလုိ႔ ဘုန္းႀကီးတို႔
ဒကာဒကာမေတြ ဒါနျပဳႏိုင္ၾက၊ သီလေဆာက္
တည္ႏိုင္ၾက၊ ဘာ၀နာ ကမၼ႒ာန္း စီးျဖန္းႏိုင္ၾက
သာသနာေတာ္ႀကီးကို ခ်ီးေျမွာက္ႏုိင္ၾက၊ ကုသုိလ္
ေကာင္းမႈေတြ ႀကိဳးစားၿပီးျပဳလုပ္ႏိုင္ၾကတယ္။

သေျပကန္ဆရာေတာ္ႀကီး
အရွင္၀ါေသ႒ာဘိ၀ံသ

—